Skip to content

Rune Massing

Ajax fan Poker fan
Increase font size Decrease font size Default font size
Ik speel met Yonex Armortec 700 Yonex
The Great Wall at Mutianyu PDF Afdrukken E-mailadres
donderdag, 02 juni 2011 01:19
We kiezen niet altijd de makkelijkste weg.

Want vaak is de niet makkelijke weg wel de meest avontuurlijke en meestal ook nog de goedkopere. Natuurlijk hadden we de taxi kunnen nemen naar de Chinese Muur, onze bestemming van vandaag. We hadden opgehaald en afgezet kunnen worden bij de met lantaarntjes versierde poorten van ons hotel. Maar we waren de hele week al met het openbaar vervoer op stap dus waarom nu ook niet? Ik had weer een keer gegoogled en op meerdere sites gevonden dat we eerst naar metrostation Dongzhimen moesten en van daar op zoek moesten gaan naar bus 936. Deze zou ons wel eens helemaal rechtstreeks naar Mutianyu kunnen brengen.

Dus aangekomen bij metrostation Dongzhimen liep ik daar met mijn briefje, zoekend naar bus 936. Ik had van tevoren bij het hotel het eindpunt en de bus in Chinese tekens laten opschrijven. Ik hoefde alleen maar het briefje  te laten zien aan willekeurige voorbijgangers en ik zou er vanzelf wel komen. Ik kon alleen de bushalte niet vinden. Er waren talloze haltes, alleen niet een met de nummers 936. Terwijl ik mijn briefje voor de derde keer aan iemand had laten lezen en we steeds verder van het metrostation werden doorverwezen, stopte er plotseling een grote bus vol met jonge tieners voor onze neus. De chauffeur gebaarde dat we in konden stappen, nadat hij het Chinese gebrabbel had ontcijferd. Ik verwachtte dat hij ons een korte lift wilde geven naar waarvandaan bus 936 wel vertrok, maar tot onze verbazing werd het een rit van anderhalf uur, het centrum van Beijing ver achter ons latend. Plotseling moesten we eruit in een klein stadje langs de weg. Terwijl we verbouwereerd rond keken, hoorde ik de tieners giechelen op de achtergrond. Eenmaal buiten de bus liep er meteen een mannetje op ons af, druk gebarend. Voor tachtig yuan wilde hij ons wel het laatste zetje geven naar de Muur bij Mutianyu. We hadden niet veel keus.

Toch nog een half uurtje rijden. Je zag de muur al in de verte liggen. Net als bij elke toeristische trekpleister was het er bomvol kraampjes, touringcars en vervelende verkopers. Ach, probeer maar eens een mooie toeristische plek in China te vinden die je wel voor je zelf hebt. We kozen voor de noordelijke route en klommen via een keurig aangelegde trap helemaal omhoog totdat je letterlijk de Muur zelf opstapt. En toen waren we wel even stil. Het uitzicht is werkelijk fenomenaal en overal waar je kijkt zie je beboste bergtoppen met hier en daar kronkelende sliertjes Muur. We zijn rechtsaf gegaan en hebben de Muur afgewandeld totdat we bij een voor toeristen gesloten gedeelte kwamen. Zelfs toen zijn we iets verder gelopen, totdat de dichte struiken en afgebrokkelde stukken steen ons weerhielden van verdere stappen. Ongelooflijk gaaf om dit te mogen meemaken, al moet ik eerlijk zeggen dat het bizarre idee (meer dan zesduizend kilometer lang) en het adembenemende uitzicht indrukwekkender is dan het wandelen op de muur zelf. Daarvoor liepen er te veel overdreven Amerikanen en schreeuwende kinderen rond.

Ik was een beetje huiverig voor de terugreis. Volgens internet zou er een bus 936 terug moeten gaan. We moesten er ruim drie kwartier op wachten maar om klokslag twee uur kwam er een bus 936 om de hoek gescheurd. Deze bracht ons rechtstreeks en heelhuids helemaal weer terug naar het drukke centrum van Beijing. Een lange zit van meer dan twee-en half uur en dat voor maar één euro zestig. De meest kleurrijke figuren stapten af en aan. Achteraf toch blij dat we weer niet voor de makkelijkste weg hadden gekozen.

Commentaar
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."