Skip to content

Rune Massing

Ajax fan Poker fan
Increase font size Decrease font size Default font size
Ik speel met Yonex Armortec 700 Yonex
Comeback!! PDF Afdrukken E-mailadres
dinsdag, 18 januari 2011 10:17

Anderhalf jaar, een verschrikkelijke lange tijd, maar mijn comeback is een feit!!

Voor Rune werd de Estonian international een teleurstellend toernooi, omdat hij moest opgeven vanwege een scheurtje in zijn kuit. Voor mij echter werd het een prachtige comeback na bijna anderhalf  jaar blessureleed, dus vond Rune het tijd dat ik zelf een stukje ging schrijven.

Ik vergeet nooit meer die dag. Het was zaterdag 5 september 2009 dat ik voor het eerst een vaag pijntje in mijn voet begon te voelen. Vreemd, maar ik schonk er niet zoveel aandacht aan. Echter na een week kon ik niet meer om de pijn heen en een eerste bezoek aan Peter Vergouwen was een feit.  

Na een eerste MRI scan bleek ik vocht te hebben in mijn Os Naviculare plus een extra botstukje wat daaraan vast zat. Eerste conclusie was dat dit met rust over zou moeten gaan. Drie maanden gaf Vergouwen me dan moet het weer beter zijn. Helaas was dit niet het geval, de pijn werd zelfs alleen maar erger. Vanaf dat moment moest ik met krukken gaan lopen om mijn voet helemaal te ontlasten.  Toen ook dit niet bleek te helpen, heft mijn voet heel de maand december in het gips gezeten. Toch was er in januari  nog steeds geen verschil en kon ik wel door de grond zakken. Alles voor niks. Uit een nieuwe MRI scan bleek dat het extra stuk bot nog steeds zeer ernstig geirriteerd was.

 

Daarna is alles snel gegaan. Er werd contact opgenomen met Orthopeed van de Hoeven en al binnen drie weken werd ik geopereerd. Dit was op dinsdag 23 februari. Na mijn operatie begon er weer een nieuw proces van revalideren. Dit zou normaalgesproken vier tot zes  maanden in beslag moeten nemen.

Alles ging goed totdat ik na ongeveer vier maanden weer wat op de baan stond te trainen. Ik kreeg pijn bij mijn hak. Dit werd ook weer erger en na een bezoek aan Vergouwen heb ik weer twee maanden aan de kant gezeten. Ik ben na deze terugslag weer rustig gaan opbouwen. En je zou denken dat ik dan alles wel had gehad, ook dit bleek niet zo te zijn. Nadat ik te horen had gekregen dat ik weer naar Hongarije zou mogen om daar te gaan spelen, kreeg ik pijn op mijn voet.

 

Ook nu weer drie weken langs de kant. Daarna ben ik weer van voor af aan begonnen en het voelde ook echt als mijn laatste kans om nog terug te kunnen komen, want mijn voet moest een keer gaan meewerken. Van schaduwen ben ik naar een hoek lopen gegaan, twee hoeken en zo verder gaan uitbreiden. Elke week was het weer spannend, gaat mijn voet weer zeer doen, kan ik dit nog wel, er spookte van alles door mijn  hoofd. Uiteindelijk kon ik begin december weer vol mee gaan trainen en heb ik half december mijn eerste competitie wedstrijd mogen spelen. Ontzettend leuk om weer voor mijn team te kunnen spelen en ook nog alles te kunnen winnen!   

In december ben ik verder gaan trainen met het vooruitzicht dat ik in januari weer mijn eerste Internationale toernooi zou gaan spelen, namelijk in Estland. En afgelopen week was het zover. Ik had weken naar dit moment uitgekeken en het voelde heerlijk om weer in een vliegtuig te zitten richting een toernooi. Eenmaal daar wat getraind met mijn voorlopige Duitse partner: Tim Dettman. Na mijn langdurige blessure moest ik mij van de technische staf eerst maar weer bewijzen en was er vooralsnog geen partner uit mijn eigen Nederlandse team. Gelukkig heb ik een redelijk netwerk en vond ik in Tim een goede speler die met mij wel wat toernooitjes wilde draaien.

De dag daarna kon het beginnen. Eindelijk!! De eerste wedstrijd, wat zou ik erover zeggen. Het ging eigenlijk helemaal niet goed, ik voelde me net een klein muisje op de baan dat echt weer aan alles moest wennen inclusief aan mijn partner waar ik nog nooit mee had gespeeld. Gelukkig wonnen we toch die wedstrijd en mocht ik later die dag weer spelen. Deze wedstrijd begonnen we weer slecht, maar in de tweede set veranderde iets. Ik ben mezelf gaan laten horen en mezelf gaan oppeppen en dat hielp me om een veel beter spel neer te zetten. Uiteindelijk een simple 2e en 3e set voor ons. Op naar de kwartfinale, tegen  Duitse teamgenootjes van Tim. Deze wedstrijd was het beste van het hele toernooi. Vanaf het begin waren we erg gedreven en zaten we goed in de wedstrijd. In de tweede set gaven we steeds een voorsprong weg, maar uiteindelijk was deze set ook voor ons. In de halve finale was het verloop van de wedstrijd een beetje hetzelfde, alleen mochten we het nu opnemen tegen mijn teamgenoten Dave en Samantha. Na deze overwinning had ik een heerlijk gevoel in mijn buik. Beetje onwerkelijk ook dat ik bij mijn eerste toernooi na bijna anderhalf jaar eruit te zijn geweest meteen een finale mocht spelen. De finale was moeilijk voor Tim en ik. Wij kwamen niet in de wedstrijd en maakten eigenlijk steeds de fout in de rally. Dit kwam natuurlijk ook door een fel spelende Selena, mijn kamergenootje voor dit toernooi en Jacco, die de shuttles goed kon plaatsen.

Helaas heb ik dus geen top finale kunnen spelen, maar dat kon de pret niet drukken voor mij. Ik kan alleen maar heel tevreden zijn over mijn eerste toernooi. Ik ben nog lang niet voor de volle honderd procent  terug. Ik mis nog  veel snelheid en daarvoor moet ik nog een hoop trainingsuren maken, maar de start is er en nu kan ik ook weer verder. Ik heb heel hard moeten werken om dit te kunnen bereiken en er zijn zelfs momenten geweest dat ik me afvroeg of het ooit nog goed ging komen! Mentaal heb ik me er doorheen  weten te slaan en dit is het resultaat. Ik wil iedereen bedanken die aan mij hebben gedacht de laatste dagen, maar ook de mensen die mij zo hebben gesteund in die moeilijke tijden.  

Ik heb genoten de afgelopen dagen en ik kijk uit naar mijn volgende toernooi! Ik heb nog geen Nederlandse partner, dus het NK moet ik aan me voorbij laten gaan. Dus mijn vizier staat op de Oostenrijkse Open, ergens half februari. Ik heb er nu al zin in..

 

 

 

Commentaar
helemaal top...
balder massing 2011-01-19 07:30:52

goed om te lezen dat je weer terug bent in de arena.... Hiermee omgaan en zo
weer terug komen is pure topsportmentaliteit!!! petje af
doe mn broertje en de
beestenboel de groeten van me....
Remy 2011-01-19 23:48:53

Eerste keer bij een internationaal toernooi en dan al tot de finale komen! Top!
Annemieke 2011-01-23 16:04:27

Wat een herkenbaar verhaal. Ik heb er ook net anderhalf jaar blessureleed
opzitten en heb twee weken geleden mijn comeback gemaakt (in het team van je
schoonouders). Weet dus precies hoe ...
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

Laatst aangepast op dinsdag, 18 januari 2011 10:42